Ook had ik het privelege deel uit te maken van het dagelijkse Egyptische leven: als gast in workshops, op bezoek in een moskee, een ontmoeting met een echte imam, ik leerde het spel 31. Ik liep zelfs op het dak van een moskee met mijn vriend Ibrahim. Ik bezocht ook Garbage City, de Koptische kerk in de grotten, de fabriek van een Soedanese man, een Egyptische discoboot en de markt op vrijdag. Ik stond een dag in verbinding via bluetooth met de beminnelijke Hannah Montana, ik werd achtervolgd door de geheime politie, ik reisde met alle mogelijke vervoersmiddelen; took took, metro, trein, bus, minibus, auto en de fiets. Zo werd ik ook, wel bijna duizend keer, overreden door alle deze vervoersmiddelen. Ik slachtte zelfs konijnen, ik leerde hoe ik moest onderhandelen, ik kocht katoen van de Koptische nonnen en ik verzuimde om te leren hoe ik “nee” moest zeggen. En zo dwaalde en verdwaalde ik alsmaar weer. Het mooiste was dat ik niet één keer ziek werd, een paar schilderijen verkocht en geen druppel alcohol dronk.

Ik heb een dagboek bjijgehouden  over al deze avonturen, recepten, bezoeken en ontmoetingen. Ik kreeg van de mensen die ik ontmoette alle originele recepten. Ik maakte video opnames, deed verschillende interviews en maakte heel veel foto’s.

Al deze indrukken worden verzameld, hiervan wordt een boek samengesteld. Aan het eind van dit jaar (2010) wil ik een Egyptische maand organiseren.

Egypte, ik wil je bedanken dat ik gast mocht zijn in je land, je mensen mocht leren kennen en vooral de warmte die ik mocht ervaren. Jullie zullen snel van mij horen!

_